Recensie: Tegenstellingen in Roermond

Roermond is geen stad van de grote evenementen, maar gelukkig doet 1x per jaar zich de uitzondering voor. Op 5 mei staat Roermond in het teken van de Vrijheid en kan een Bevrijdingsfestival natuurlijk niet ontbreken! Geen grote namen op de affiche, maar dat mocht de pret niet drukken.

De eerste band die ik mocht aanschouwen, na de herrie van Ellen ten Damme en Isis van verre gehoord te mogen hebben, was Kings of the Day. Mede door het slechte weer waren er nog niet veel toeschouwers, maar ik kan de lieden die weg waren gebleven verzekeren dat ze niet veel hebben gemist. Muzikaal was het niet onaardig, maar de preformance was zwaar onder de maat. De band kwam ongeïnteresseerd over en kreeg het publiek niet mee. Na enig research las ik dat de band in het voorprogramma van bands als Moke en the Wombats gestaan heeft, een niveau waar de band na 2 jaar speelervaring totaal geen recht op heeft. Mij zal het benieuwen wat de heren op Pinkpop in petto hebben, het zou in ieder geval geen kwaad kunnen om nog eens flink te repeteren.

Totaal anders was het bij de rockband Fisk. Na het winnen van een regionale competitie kreeg de band de eer om het podium van Roermond te betreden. De band bestaat uit een drietal heren die niet vies zijn van pure rock 'n roll. De muziek klonk lekker rauw en de preformance was energiek. Hardrock kwam bij Fisk goed tot zijn recht!

Daarna was het tijd voor the Madd. Deze Rotterdamse band groeit snel in de Nederlandse muziekwereld, en we hebben gezien waarom. Buiten de lekkere aanstekelijke nummers was het optreden van the Madd prima! Het publiek ging helemaal mee in de muziek en er werd een gezellige set van gemaakt.

Van Manilla hebben we, dankzij een gezellige lunchpauze, niet veel meegekregen. Het weinige geluid wat dan toch onze oren kruiste klonk vals. Welke organisatie zet ook een coverband op zijn festival? Geef bandjes die wel in staat zijn met hun talent hun eigen muziek te maken de kans er te staan, en niet zomaar een stelletje neppers!

Van rockdiva Elle Bandita heb ik weinig meegekregen, een nummertje hooguit. Maar het klonk strak en de show zag er goed uit. Hoewel ik later te horen gekregen heb dat de show toch iets te veel van het goede was geweest (het werd een beetje 'ordi') vind ik het jammer dat ik Elle Bandita heb moeten missen!

Na de laatste nummers van Boogie Night op te hebben gevangen was het tijd voor afsluiter Boris. Deze, al dan niet nichterige, zanger had zijn Idols-gejengel ingeruild voor iets veel beters: een mengeling van soul en funk. De muziek was niet onaardig, al had het stemvolume hoger gemogen, maar toch kreeg Boris het publiek niet mee. Na enkele nummers stroomde een groot deel van de massa al weg, iets wat Moke vorig jaar nooit zou zijn overkomen! Waar lag het aan lag, ik heb geen idee. De muzikanten waren van het hoogste niveau (we werden getrakteerd op heerlijke solo’s), en alle leden van de band zetten een mooie show neer. Was het dan toch dat ze het geluid van de zanger hoger hadden mogen zetten om zijn prachtige stemgeluid overtuigender over te laten komen? Ik ben bang van wel.

Nu rest nog een band om te benoemen in deze recensie: DeWolff. En dit doe ik expres als laatste om er eens extra aandacht aan te geven, want de heren verdienen het! De groep bestaat uit 3 ‘jongetjes’, die oude helden als Jimi Hendrix en the Doors hebben gebruikt om een uniek jaren ’60 geluid te produceren. Als iets swingend was, die 5e mei, dan was het DeWollf wel. De combinatie van de solerende gitaar en het orgeltje was gewoon fenomenaal, en met dit en de strakke preformance kreeg DeWolff het publiek helemaal met zich mee. Waar de heren het talent vandaag gehaald hebben is een grote vraag, maar ze hebben het! Ik acht de kans niet groot, maar ik hoop nog snel weer meer van DeWolff te horen!