Recensie: Tegenstellingen in Roermond

Roermond is geen stad van de grote evenementen, maar gelukkig doet 1x per jaar zich de uitzondering voor. Op 5 mei staat Roermond in het teken van de Vrijheid en kan een Bevrijdingsfestival natuurlijk niet ontbreken! Geen grote namen op de affiche, maar dat mocht de pret niet drukken.

De eerste band die ik mocht aanschouwen, na de herrie van Ellen ten Damme en Isis van verre gehoord te mogen hebben, was Kings of the Day. Mede door het slechte weer waren er nog niet veel toeschouwers, maar ik kan de lieden die weg waren gebleven verzekeren dat ze niet veel hebben gemist. Muzikaal was het niet onaardig, maar de preformance was zwaar onder de maat. De band kwam ongeïnteresseerd over en kreeg het publiek niet mee. Na enig research las ik dat de band in het voorprogramma van bands als Moke en the Wombats gestaan heeft, een niveau waar de band na 2 jaar speelervaring totaal geen recht op heeft. Mij zal het benieuwen wat de heren op Pinkpop in petto hebben, het zou in ieder geval geen kwaad kunnen om nog eens flink te repeteren.

Totaal anders was het bij de rockband Fisk. Na het winnen van een regionale competitie kreeg de band de eer om het podium van Roermond te betreden. De band bestaat uit een drietal heren die niet vies zijn van pure rock 'n roll. De muziek klonk lekker rauw en de preformance was energiek. Hardrock kwam bij Fisk goed tot zijn recht!

Daarna was het tijd voor the Madd. Deze Rotterdamse band groeit snel in de Nederlandse muziekwereld, en we hebben gezien waarom. Buiten de lekkere aanstekelijke nummers was het optreden van the Madd prima! Het publiek ging helemaal mee in de muziek en er werd een gezellige set van gemaakt.

Van Manilla hebben we, dankzij een gezellige lunchpauze, niet veel meegekregen. Het weinige geluid wat dan toch onze oren kruiste klonk vals. Welke organisatie zet ook een coverband op zijn festival? Geef bandjes die wel in staat zijn met hun talent hun eigen muziek te maken de kans er te staan, en niet zomaar een stelletje neppers!

Van rockdiva Elle Bandita heb ik weinig meegekregen, een nummertje hooguit. Maar het klonk strak en de show zag er goed uit. Hoewel ik later te horen gekregen heb dat de show toch iets te veel van het goede was geweest (het werd een beetje 'ordi') vind ik het jammer dat ik Elle Bandita heb moeten missen!

Na de laatste nummers van Boogie Night op te hebben gevangen was het tijd voor afsluiter Boris. Deze, al dan niet nichterige, zanger had zijn Idols-gejengel ingeruild voor iets veel beters: een mengeling van soul en funk. De muziek was niet onaardig, al had het stemvolume hoger gemogen, maar toch kreeg Boris het publiek niet mee. Na enkele nummers stroomde een groot deel van de massa al weg, iets wat Moke vorig jaar nooit zou zijn overkomen! Waar lag het aan lag, ik heb geen idee. De muzikanten waren van het hoogste niveau (we werden getrakteerd op heerlijke solo’s), en alle leden van de band zetten een mooie show neer. Was het dan toch dat ze het geluid van de zanger hoger hadden mogen zetten om zijn prachtige stemgeluid overtuigender over te laten komen? Ik ben bang van wel.

Nu rest nog een band om te benoemen in deze recensie: DeWolff. En dit doe ik expres als laatste om er eens extra aandacht aan te geven, want de heren verdienen het! De groep bestaat uit 3 ‘jongetjes’, die oude helden als Jimi Hendrix en the Doors hebben gebruikt om een uniek jaren ’60 geluid te produceren. Als iets swingend was, die 5e mei, dan was het DeWollf wel. De combinatie van de solerende gitaar en het orgeltje was gewoon fenomenaal, en met dit en de strakke preformance kreeg DeWolff het publiek helemaal met zich mee. Waar de heren het talent vandaag gehaald hebben is een grote vraag, maar ze hebben het! Ik acht de kans niet groot, maar ik hoop nog snel weer meer van DeWolff te horen!

De agent, die op de fiets

Zittend op je tweewieler kijk je in het rond. Blijven ze achter de hekken, zijn er aanstootgevende taferelen, is er iets wat niet deugt?

Nee.

En opeens die knal. Je kijkt achterom. Er liggen lichamen op de grond, gegil, bloed. Een zwarte Suzuki komt met volle vaart op je afgereden. Je rijdt de rit van je leven. Letterlijk. De wagen nadert je sneller en sneller. Hij komt met een grote knal tot stilstand.

Dat scheelde centimeters.

Jawel, niemand is het ontgaan. Het horrortafereel in Apeldoorn, uitgerekend op het feestelijke Koninginnedag. Ik ga geen aandacht besteden en het hoe en wat, daar hebben we de professionele media voor. Ik wil hier bij de politieagent stilstaan die maar net niet geraakt werd.

De geluksvogel

Wat als de ketting van de fiets gevlogen was? Wat als de fiets net op een foute versnelling stond? Wat als de agent fysiek net iets minder ervoor stond en niet zo hard had kunnen trappen? Dan had de Suzuki, althans de resten, naar de autowasstraat gemoeten om het voertuig te ontdoen van het menselijke weefsel. Dan stond er bij miljoenen mensen het beeld van een dodelijk ongeluk op hun netvlies gegrift. Dan nam de dwaas achter het stuur niet 4 levens, maar 5.

Triest.

Hoe zou de agent zich voelen? Het was natuurlijk niet zijn ideale dag. Maar zou hij blij zijn, blij dat zijn leven gespaard werd? Angstig, angstig omdat zijn leven nooit zo eindig had geleken? Boos, boos op de maniak van Apeldoorn?

Wie zal het weten.

Ik vraag me af wie de agent is. Ik zou hem zo graag willen spreken, Hoe maak je zo’n mee. Ben je in shock, of ga je zo snel mogelijk kijken hoe het met de slachtoffers is? Flits je leven aan je voorbij, of blijf je helder in je hoofd?

Het is griezelig.

Monica online!

Attentie, attentie!

Ook al walg je van mijn socialistisch elitair geneuzel, deze keer is het toch waard om even je hoofd erbij te houden! Zoals jullie allemaal weten vetrekt Monica binnenkort naar de Filipijnen om daar de arme kindjes een hart onder de riem te steken! Dit hele gebeuren zal ze bijhouden op een weblog. Open de link en stap in een wereld vol muskieten, zielige kindjes en rijst! De blog zal binnenkort hopelijk helemaal vol staan met de avonturen van Monica en haar compagnons. Lees het, en snuif de Filipijnse cultuur eens goed op!

Creatief geklungel

Knippen, plakken, knutselen. 1/4e van het vak ANW blijkt eruit te bestaan. 25% PTA, 12,5% van mijn combinatiecijfer.

Een schande is het!

Bij het vak Algemene Natuurwetenschappen wordt men halverwege het 5e schooljaar opgezadeld met een praktische opdracht. Doe een onderzoekje naar duurzaamheid, maak er een poster over en presenteer het geheel voor de klas. Excuse moi, maar iedereen weet dat alles om het affiche zal draaien en de kwaliteit van de manuscripten te verwaarlozen is! Nu zit ik, non-creativio himself, uiteraard met een groot probleem. Zelfs de Telegraaf heeft een mooiere lay-out dan mijn poster.

Alleen omdat ik toevallig niet vaardig ben met lijm en schaar zal ik worden afgerekend op een velletje waarbij men na het zien van de opmaak de tekst al niet durft te aanschouwen. Alleen daarom is het onrealistisch om op een waardig punt te rekenen. Mijn beoordeling zal 25% van mijn eindcijfer uitmaken. En dan mijn combinatiecijfer, 1/8e hangt af van een velletje artistiek geklungel. Lang leve de tweede fase.

Don't talk, watch!

Er bestaan gevallen waar het intellect van de serieuze blogger een totaal andere wending in slaat. Zo'n moment is vandaag aangebroken. Geniet!